44% geeft aan al een draagdoek of draagzak te hebben. Dat is geen neutrale constatering: bij een deel ligt dat product ongebruikt in de kast, en juist die ervaring maakt hen sceptisch over een volgende aanschaf. De vraag is voor hen niet of Wikkelwolk beter is dan niets, maar of het beter is dan het ding waar ze al spijt van hebben.

“We hebben zo'n ding al gehad. Kostte ook rond de honderdvijftig euro. Mooi verhaal in de winkel, en dan blijkt je kind het na een half uur benauwd te krijgen en gaat hij alsnog in de buggy.”

“We hebben drie kinderen groot gebracht met één doek van veertig euro. Ik zie oprecht niet in waarom dat nu honderdvijftig moet kosten.”

Bij ouders die dagelijks dragen is het één-hands-omdoen geen gemak maar een randvoorwaarde: zij noemen concrete momenten waarop wikkelen niet kan. Bij ouders die vooral de kinderwagen gebruiken landt hetzelfde voordeel niet, hun probleem is niet het omdoen, maar dat dragen sowieso weinig voorkomt. Dat verklaart waarom het gemiddelde (3,88) veel lager ligt dan de score in het hoog betrokken segment (4,44).

“Dat wikkelen op een parkeerplaats in de regen, met een huilende baby op je arm, dat is echt een drama. Ik heb het een keer opgegeven en ben teruggereden naar huis.”

“Tussen twee klanten door doe ik haar om, dan is ze rustig en kan ik nog even opruimen. Dat moet dus echt in tien seconden kunnen.”

“Ik draag hem als we ergens naartoe gaan waar de wagen niet kan. Dat is misschien één keer in de twee weken. Voor die frequentie ga ik geen honderdvijftig euro neerleggen.”

Bijna de helft (48%) noemt €149 te duur voor een draagzak. Het bezwaar komt in twee smaken: ouders die het bedrag simpelweg niet missen kunnen, en ouders die het afzetten tegen de gebruiksduur of tegen wat ze al hebben. Opvallend is dat het prijsbezwaar ook voorkomt bij respondenten die het product verder enthousiast beoordelen, daar is prijs geen afwijzing maar een uitgestelde aankoop.

“Alleen de prijs. Als hij honderd euro goedkoper was, had ik hem meteen gekocht, ik draag hem echt de hele dag.”

“Honderdvijftig euro is voor ons wel echt een bedrag; dat is bijna een week boodschappen.”

“Met een tweeling heb ik er twee nodig. Dan praat je over driehonderd euro en dat is voor een half jaar gebruik niet te verdedigen.”

44% geeft aan al een draagdoek of draagzak te hebben. Dat is geen neutrale constatering: bij een deel ligt dat product ongebruikt in de kast, en juist die ervaring maakt hen sceptisch over een volgende aanschaf. De vraag is voor hen niet of Wikkelwolk beter is dan niets, maar of het beter is dan het ding waar ze al spijt van hebben.

“We hebben zo'n ding al gehad. Kostte ook rond de honderdvijftig euro. Mooi verhaal in de winkel, en dan blijkt je kind het na een half uur benauwd te krijgen en gaat hij alsnog in de buggy.”

“We hebben drie kinderen groot gebracht met één doek van veertig euro. Ik zie oprecht niet in waarom dat nu honderdvijftig moet kosten.”

44% wil de zak eerst passen of uitproberen, even vaak genoemd als 'ik heb er al een', maar met een andere lading. Waar prijs een afwijzing kan zijn, is passen een voorwaarde: respondenten twijfelen of hij op hún lichaam past, zeker wanneer twee ouders van verschillend postuur hem moeten delen. De belofte 'past zonder verstellen op beide ouders' roept die twijfel juist op in plaats van hem weg te nemen.

“Dat de maat niet klopt. Ik ben vrij fors en mijn vrouw is klein; als het dan toch niet zonder verstellen past, hebben we er niks aan.”

“Dat hij bij mij anders zit dan bij mijn vriendin. Ik ben een stuk breder, en dan is 'past op beiden' makkelijker gezegd dan gedaan.”

Een kwart (24%) noemt dat het kind er te snel uit zit. Dit bezwaar komt vooral van ouders met een kind ouder dan een jaar en van ouders met een tweede of derde kind, die de gebruiksduur inmiddels uit ervaring kennen. Zij rekenen de prijs terug naar kosten per maand en komen dan uit op een bedrag dat ze niet verdedigbaar vinden.

“Mijn zoon is al veertien maanden en zwaar. Ik denk dat we er nog een half jaar wat aan hebben en dan gaat hij toch lopen. Voor dat geld is dat kort.”

“Voor ons komt hij te laat. Mijn zoon wil er na tien minuten uit omdat hij zelf wil lopen, dus dan hangt dat ding aan je arm.”

Bij ouders die dagelijks dragen is het één-hands-omdoen geen gemak maar een randvoorwaarde: zij noemen concrete momenten waarop wikkelen niet kan. Bij ouders die vooral de kinderwagen gebruiken landt hetzelfde voordeel niet, hun probleem is niet het omdoen, maar dat dragen sowieso weinig voorkomt. Dat verklaart waarom het gemiddelde (3,88) veel lager ligt dan de score in het hoog betrokken segment (4,44).

“Dat wikkelen op een parkeerplaats in de regen, met een huilende baby op je arm, dat is echt een drama. Ik heb het een keer opgegeven en ben teruggereden naar huis.”

“Tussen twee klanten door doe ik haar om, dan is ze rustig en kan ik nog even opruimen. Dat moet dus echt in tien seconden kunnen.”

“Ik draag hem als we ergens naartoe gaan waar de wagen niet kan. Dat is misschien één keer in de twee weken. Voor die frequentie ga ik geen honderdvijftig euro neerleggen.”

De gegarandeerde M-houding is het voordeel dat het minst wordt weggewuifd: ook kritische respondenten noemen het relevant. Tegelijk roept het woord 'gegarandeerd' bij de best geïnformeerde ouders direct de vraag op waarop die garantie steunt. Respondenten met een zorgachtergrond zijn hier het meest uitgesproken, in beide richtingen.

“Ik zie in mijn praktijk wat een verkeerde draaghouding doet. Bij die goedkope zakken hangen de beentjes recht naar beneden en dat is echt niet goed voor die heupkommetjes.”

“Dat de belofte over die houding niet hard te maken is. Als je zegt 'gegarandeerd', dan wil ik zien waarop dat gebaseerd is.”

44% wil de zak eerst passen of uitproberen, even vaak genoemd als 'ik heb er al een', maar met een andere lading. Waar prijs een afwijzing kan zijn, is passen een voorwaarde: respondenten twijfelen of hij op hún lichaam past, zeker wanneer twee ouders van verschillend postuur hem moeten delen. De belofte 'past zonder verstellen op beide ouders' roept die twijfel juist op in plaats van hem weg te nemen.

“Dat de maat niet klopt. Ik ben vrij fors en mijn vrouw is klein; als het dan toch niet zonder verstellen past, hebben we er niks aan.”

“Dat hij bij mij anders zit dan bij mijn vriendin. Ik ben een stuk breder, en dan is 'past op beiden' makkelijker gezegd dan gedaan.”